De teelt van waterlinzen, ook wel bekend als eendenkroos, lijkt veelbelovend als alternatieve eiwitbron voor mens en dier. Ondanks de voordelen stuiten telers op uitdagingen, zoals strenge regelgeving en een gebrek aan bekendheid. Dit weerhoudt de sector ervan om op grote schaal te groeien, maar doorlopend onderzoek biedt hoop. Al sinds 2006 experimenteren onderzoekers en bedrijven met eendenkroos als vervanging voor soja in veevoeding, met het oog op duurzaamheid en betere lokale eiwitproductie.
Onderzoek en praktijkervaring
Nederlandse en Belgische onderzoeksinstellingen, zoals Wageningen University & Research en de Universiteit Gent, zijn al jaren bezig met de mogelijkheden van waterlinzen. Vijf Nederlandse hogescholen – Aeres Hogeschool, HAS green academy, Hogeschool Van Hall Larenstein, Hogeschool Inholland en Hanze Groningen – zijn in samenwerking met verschillende bedrijven een tweejarig onderzoek gestart om de teelt en toepassing van waterlinzen verder te ontwikkelen. De focus ligt vooral op het gebruik van waterlinzen in humane voeding, maar Europese regelgeving beperkt de opschaling, omdat het plantje soms te veel mangaan bevat. Telers hopen via gerichte bemesting dit probleem op te lossen en de plant volledig te gebruiken.
Samenwerking en verdienmodel
Een van de belangrijkste doelen van het nieuwe onderzoek is het ontwikkelen van een rendabel verdienmodel voor de lokale teelt van waterlinzen. Een praktijkvoorbeeld is een bollenkweker in Noord-Holland, die zijn kassen van juni tot september inzet voor de teelt van waterlinzen. De plant groeit uitstekend in deze lichte en warme omstandigheden, wat de productiekosten kan verlagen. De onderzoekers zien kansen om de gehele plant te benutten in plaats van een gedeelte, wat eenvoudiger en goedkoper is. Het succes van de teelt hangt echter af van samenwerking tussen verschillende partijen in de voedselindustrie.
Knelpunten en vooruitzichten
Hoewel waterlinzen veelbelovend zijn, staan telers zoals Erik Back nog voor praktische uitdagingen. Zo is het gewas gevoelig voor wind, wat de groei kan belemmeren. Erik Back heeft zijn vijvers daarom overkapt met tunnelkassen om de wind tegen te houden en de groeiperiode te verlengen. Hij voert het verse eendenkroos aan zijn vleesstieren, die het graag eten. Ondanks de positieve resultaten blijft grootschalige teelt noodzakelijk om het gewas commercieel aantrekkelijk te maken.
Met meer onderzoek, innovatieve technieken en een sterke samenwerking tussen telers, onderzoekers en de industrie, kan waterlinzen een belangrijk onderdeel worden van de eiwittransitie, zowel voor dier- als menselijke consumptie.
Lees het volledige artikel op Nieuwe Oogst.
